Μ. Καραγάτσης: Ο συγγραφέας των διεισδυτικών περιγραφών

(Από το Χαμένο Νησί)

...Το σώμα της τεντώνεται σε τόξο τετάνου. Νιώθω στους γοφούς μου την οδυνηρή τανάλια των μηρών. Ανοίγει τα μάτια. Τα μάτια... Τα μάτια... Τί βλέπουν τα μάτια της; Βλέπουν εμένα; Εμένα; Εμένα;

- Αντρέα! Αντρέα! Αντρέα!

Αυτό το λόγο μόνον είπε. Και τον είπε τρεις φορές. Είναι πολύ. Το κορμί της σπαράζει σαν κουρέλι αδύναμο. Ροδίζει η ερχόμενη ημέρα τον αριστερό μαστό και γράφει σκιά μελανή κάτω από τη σφαιρική του καμπύλη. Εκεί που είναι η καρδιά. Αυτή τη σκιά θέλω να φωτίσω. Να τη χρωματίσω με πορφύρα βασιλική. Ένα ρυάκι από αίμα θα συμπλήρωνε τόσο ωραία, τόσο όμορφα το κεχριμπάρι του κορμιού, το κρίζο του μεταξιού, το βαθυκύανο των πουλιών...Ζήτημα αισθητικής και τίποτ' άλλο...τίποτ' άλλο.

Το χέρι μου βρίσκει χάμω στο χαλί, το μακρύ και μυτερό μαχαίρι. Μ' αυτό προσπάθησε να γλυτώσει τα σπλάχνα της από τη μαχαιριά της οδύνης. Την καρδιά της από το νυγμό του πάθους. Άδικος κόπος...το μαχαίρι κύλησε άχρηστο χάμω στο πάτωμα. Και τώρα το βρήκε το χέρι μου. Το βρήκε τυχαία.

Τι μαλακό που είναι το ανθρώπινο κορμί! Δεν θα το πίστευε κανείς... Να, το ρυάκι...Μικρό, ελάχιστο, άλικο και θερμό, κυλάει πάνω στο ωχρό δέρμα, στα βαθυκύανα πουλιά του γκρίζου μεταξιού, σταλάζει αθόρυβα και μπλέκεται στους πορφυρούς τόνους του χαλιού... Ζήτημα αισθητικής...Κάνει τόση ζέστη...

Τα μάτια της απόμειναν ανοιχτά. Στηλωμένα στο μυστικό όραμα της αυταπάτης. Είναι γαλάζια, όχι, πράσινα. Είναι όπως πάντα, σας το είπα χιλιάδες φορές, μάτια σα νερό, ίσως από νερό. Άπιαστα και στεκάμενα, ατενή και φευγαλέα.

Όσοι δεν πρόφτασαν να πεθάνουν τη νύχτα αυτή, θα ζήσουν μια μέρα ακόμη...