Η τελευταία του ποιητική συλλογή με τίτλο το «Ισόπαλο τραύμα» (εκδόσεις Κέδρος) περιέχει 21 φανταστικούς διαλόγους-ποιήματα με άλλους δημιουργούς. Με την ανάγνωση αυτού του έργου, διαπιστώνει κανείς ότι τουλάχιστον η πνευματική δημιουργία στην χώρα μας αντιστέκεται στη φθίνουσα πορεία της ανθρώπινης σκέψης.
Τον Ιούνιο του 2010 συμμετείχε στο διεθνές φεστιβάλ ποίησης του Βερολίνου, ενώ ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.
Ο λόγος για τον Γιάννη Στίγκα, ο οποίος τίμησε το Gaea με συνέντευξη που παραχώρησε, με αφορμή την τρίτη και τελευταία ποιητική του συλλογή. Έχουν προηγηθεί «Η αλητεία του αίματος» (2004 Γαβριηλίδης) και «Η όραση θ’ αρχίσει ξανά (2006, Κέδρος).
Στην Τρίτη σας ποιητική συλλογή «Ισόπαλο Τραύμα» αναπτύσσετε μια μορφή διαλόγου με άλλους ποιητές. Πώς έγινε η επιλογή των συγκεκριμένων καλλιτεχνών;
Αγαπητικό είναι το βιβλίο και αγαπητική η σχέση μου μαζί τους. Επέλεξα τους ποιητές που αγάπησα, που με άγγιξαν περισσότερο και που με επηρέασαν ως ποιητή και ως άνθρωπο. Μάλιστα είχα αποφασίσει να μην εκδοθεί αυτό το βιβλίο εάν έλειπε έστω και ένας από αυτούς. Θα ήταν ημιτελές.
Τι σας οδήγησε στην Ποίηση;
Δεν ξέρω τι με οδήγησε στην ποίηση.Ίσως επειδή η ποίηση είναι εκείνη που μας επιλέγει κι όχι εμείς αυτήν. Δεν ξέρω, κάτι σαν δίψα για το αγκίστρι είναι, εκείνη τραβάει την πετονία.
Δεν μπορώ να σας απαντήσω ,κι ούτε νομίζω ότι θα είχε ιδιαίτερη σημασία. Ένα βιβλίο άπαξ και εκδίδεται παύει να μας ανήκει. Θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον να σας κάνω εγώ αυτή την ερώτηση. Εγώ είμαι βαριά υποκειμενικός. Όλους τους αγαπώ.
Υπάρχει κάποιος στίχος ή ποίημα που σας αγγίζει τόσο ώστε έχει περάσει από τη σκέψη σας πως θα θέλατε να το είχατε γράψει εσείς;
Ω, μα είναι αμέτρητα! Κατεβατά ολόκληρα από τον Λειβαδίτη, εκείνο το συγκλονιστικό: γιατί το πρόβλημα φίλοι μου, δεν είναι να σώσεις τον κόσμο, αλλά να τον σώσεις την ερχόμενη Πέμπτη. Ή : Αιώνες τώρα χτυπάω τον τοίχο, μα κανείς δεν απαντάει. Όμως εγώ ξέρω πως πίσω απ' τον τοίχο είναι ο Θεός. Γιατί μόνον εκείνος δεν απαντάει. Εκατοντάδες στίχους του Καρούζου: θα κομματιάσω τον κόσμο για να ματιάσω την δύναμη της αλήθειας. Κι ακόμα : ο δρόμος είναι χτήνος. Ή : Σου είπα να μπεις εδώ μέσα δίχως αντάμειψη/σ' αυτό το αχούρι/σ' αυτή την Άρνηση/και σ' αυτή τη θάλασσα/με τα ξύλινα ρούχα σου κολυμπώντας προς την αγάπη που δεν γίνεται να δεχτεί τ' όνομα της. Ο Ντύλαν Τόμας, ο Σελάν, ο Ρεμπώ- η πρώτη μου μεγάλη αγάπη, ποιον να πρωτοθυμηθώ; Θα σταματήσω με έναν στίχο του Γιώργου Φιλιππίδη, ενός τρομερά ταλαντούχου ποιητή που "έφυγε" στα είκοσι του χρόνια: όμως άπειρο είναι ό,τι το άπειρο βυζαίνει.
Υπάρχει κάποιο δημόσιο πρόσωπο που εκτιμάτε και για ποιους λόγους;
Μιας και έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε τα δημόσια πρόσωπα με τους πολιτικούς, θα πείραζε να σταματήσω στον Ιωάννη Καποδίστρια; Γιατί άρπαξε τούτο τον τόπο από τα κέρατα, και για να το κάνεις αυτό πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω από χειροδύναμος, δεν συμφωνείτε;
Για να γράψει κανείς ποίηση χρειάζεται έμπνευση, τεχνική ή κάτι άλλο;
Έμπνευση θέλει, όχι τεχνική. Ο Μιγκέλ Ερνάντεθ ήταν σχεδόν αναλφάβητος και έκανε σπουδαία ποίηση. Αλλά κι η έμπνευση μια θρυαλλίδα είναι, δεν αρκεί. Θέλει όλο σου το είναι η ποίηση, να σκάβεις μέσα σου βαθιά κι αυτό είναι πράγμα αιματηρό, επίπονο. Καμιά φορά πονάς από τις άκρες των δαχτύλων σου μέχρι την μέρα που γεννήθηκες.
Μπορεί η ποίηση να διδαχτεί και αν ναι με ποιον τρόπο;
Μόνο η ζωή διδάσκει ποίηση ,κανείς άλλος. Το λέω κατηγορηματικά αυτό. Μόνο η ζωή. Κι έχει τον τρόπο της.
Μπράβο..keep walking
ΑπάντησηΔιαγραφήπολύ καλή δουλειά μπράβο κι απο εμένα..
ΑπάντησηΔιαγραφήΕύγε στον Γιάννη Στίγκα. Μοναδικός, ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος.
ΑπάντησηΔιαγραφή