Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, κι εκεί έκανε τα πρώτα του θεατρικά βήματα. Σ’ αυτή την πόλη, στο Θεατρικό Τμήμα του ΑΠΘ ή στην Πειραματική Σχολή της Τέχνης του Νικηφόρου Παπανδρέου, γνώρισε κι άλλους νέους ηθοποιούς, και όταν «έκλεισε ο κύκλος Θεσσαλονίκη» κατέβηκε στην Αθήνα, νοίκιασε σπίτι στον Νέο Κόσμο και το πρώτο θέατρο που είδε στην Αθήνα ήταν το Θέατρο του Νέου Κόσμου, του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Ο Γιάννης Καλαβριανός του πήγε ένα θεατρικό κείμενο και σε λίγες μέρες είχε την πρόταση για συνεργασία στην παράσταση «Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος». Τότε ξαναπροσκάλεσε τους παλιούς του συναδέλφους και συμφοιτητές από τη Θεσσαλονίκη και όλοι μαζί έφτιαξαν την ομάδα Εταιρεία Θεάτρου Sforaris. Αυτοί οι νέοι καλλιτέχνες μάς καλούν να δούμε αύριο και μεθαύριο, 21 και 22 Ιουνίου, στην Αποθήκη της Πειραιώς 260, στο Φεστιβάλ Αθηνών, ένα παράτολμο εγχείρημα. Τίτλος του, «Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες», μια παράξενη σύζευξη των πλέον αφηγηματικών δημοτικών τραγουδιών, των παραλογών, με στίχους του Τάσου Λειβαδίτη. Μαζί με βίντεο, με περφόρμανς, με κίνηση, με τραγούδι...
«Δεν είναι τόσο περίπλοκο όσο ακούγεται, είναι πάρα πολύ απλό στην εφαρμογή του», λέει ο Γιάννης Καλαβριανός που είχε την ευθύνη της σκηνοθεσίας και της δραματουργικής επεξεργασίας στην παράσταση. «Και δεν είναι καθόλου “μεταμοντερνιά”, γιατί εμείς είμαστε πολύ παραδοσιακοί. Εχουμε κατασταλάξει τι ακριβώς μας φαίνεται ενδιαφέρον και τι πραγματικά μοντέρνο και έχουμε επιστρέψει περισσότερο στον λόγο. Αισθάνομαι ότι πλέον τα έχουμε δει όλα με κάποιον τρόπο. Στρεφόμαστε, λοιπόν, στο θέατρο που ξεκινάει από τον λόγο, αλλά δεν είναι παλιακό και μιλάει στον άνθρωπο που τα έχει δει όλα. Διώξαμε από πολύ νωρίς την ανάγκη της πρωτοπορίας, δηλαδή να αποκτήσουμε μια θέση που να είναι άμεσα αναγνωρίσιμη και ευπώλητη. Αυτό βέβαια το πληρώνουμε, γιατί δεν μπορούμε να καταταχθούμε εύκολα σε ένα είδος».
Γύρισε, λοιπόν, προς τα πίσω και είδε ότι υπάρχει πολύ μεγάλο υλικό με πολλή κρυμμένη δυναμική που θα μπορούσε να ξαναχρησιμοποιηθεί με άλλους τρόπους. Η αρχική έμπνευση ήρθε έπειτα από μια παράσταση της ομάδας σε φυλακές στα Χανιά. Εκεί γνώρισε έναν κανονικό άνθρωπο. Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν εργαζόμενος στις φυλακές. Ηταν όμως φυλακισμένος και καταδικασμένος για φόνο. Τότε ο Γιάννης Καλαβριανός θυμήθηκε τις παραλογές, δημοτικά τραγούδια αφηγηματικά που διηγούνται ενδοοικογενειακές τραγωδίες, με ήρωες ανθρώπους που μέχρι χθες μπορεί να ήταν κανονικοί και κάποια στιγμή πέρασαν το όριο. «Ο, τι συμβαίνει διαρκώς στη ζωή ανθρώπων, δηλαδή». Διάλεξε τέσσερις παραλογές, όχι τις πιο γνωστές, με κοινό άξονα την ενδοοικογενειακή βία, και οι πέντε ηθοποιοί της ομάδας θα τις αναπαραστήσουν στην Αποθήκη της Πειραιώς 260. Σε δεκαπεντασύλλαβο μάλιστα!
«Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς ο άνθρωπος περνάει το όριο. Πώς κάποιοι το περνούν και κάποιοι όχι; Και επειδή αγαπώ πολύ την ποίηση του Λειβαδίτη, βρήκα εκεί κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματά μου, τα μεταφυσικά. Δηλαδή όλο αυτό το σάστισμα του ανθρώπου μπροστά στο ανεξήγητο της ίδιας του της ζωής. Το κενό που άφηνε μέσα το κίνητρο όσων φτάνουν στη βία και στον φόνο ξαφνικά ήρθε να συνδεθεί με τους στίχους του Λειβαδίτη που λέει ότι οι άνθρωποι έτσι είναι. Αυτά γίνονται και θα γίνονται και θα ξαναγίνονται. Οι άνθρωποι πάντα θα αγαπάνε, θα απογοητεύονται, θα σκοτώνουν για την αγάπη τους, θα εκδικούνται, θα κάνουν τρομακτικά πράγματα, αλλά είναι άνθρωποι».
Και πώς ερμηνεύει τις σημερινές βίαιες αντιδράσεις των ανθρώπων, που δεν εντάσσονται μόνο σε έναν κώδικα ηθικής; «Συσσωρεύεται διαρκώς θυμός και οργή. Σήμερα σκοτώνουν για μια θέση πάρκινγκ. Η καθημερινότητα είναι πολύ πιο άγρια από τα δημοτικά τραγούδια. Σήμερα σκοτώνουν για να μπουν σε ένα κλαμπ, παρ’ όλα αυτά μας φαίνεται πολύ πιο περίεργη η λογοτεχνική βία από ό, τι η βία της καθημερινότητας. Οι παραλογές είναι σαν τα δελτία ειδήσεων της εποχής τους. Αφηγούνται όσα τους έκαναν εντύπωση».
Με τη φετινή της στάση στο Φεστιβάλ η ομάδα Sforaris πιστεύει ότι θα επικοινωνήσει με ένα ευρύτερο και πιο ενημερωμένο κοινό. Ο Γιάννης Καλαβριανός δεν επαναπαύεται όμως, γιατί ξέρει πολύ καλά ότι θα συνεχίσουν να νοικιάζουν θεατρικές αίθουσες για 400 ευρώ την ημέρα ώστε να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, θα συνεχίσουν να συντηρούνται από τους γονείς τους, θα συνεχίσουν να πρέπει να αποδεικνύουν από την αρχή ό, τι κάνουν και ό, τι προτείνουν. Και αυτό είναι ένα δύσκολο στοίχημα.
«Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες», 21 και 22 Ιουνίου, Πειραιώς 260. Παίζουν: Κίκα Γεωργίου, Αννα Ελεφάντη, Χριστίνα Μαξούρη, Αναστασία Μποζοπούλου, Βασιλική Σαραντοπούλου.
(kathinerini.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου