Όπως Κοιμάσαι

της Ναταλίας Κάππα

Σατισμένη η στιγμή ακινητοποιείται σαν να πιάστηκε σεδίχτυα φωτογραφικού φακού. Ο τοίχος την ακολουθεί,αφοπλισμένος κι αυτός, υποχωρώντας σε μια βαθιάυπόκλιση. Το φως σκοντάφτει στα πιο ψηλά κυρτά καιστις κορφές και
κοκκαλώνει- μάτια ζαρκάδια εθνικής οδού.
Τίποτε δεν κινείται.
Όλα- κι η επιφύλαξη ακόμη-
στημένα σ’ επιφυλακή.

Λογικό.
Πού ακούστηκε να κοιμούνται οι άγγελοι
στα χέρια των ανθρώπων;